Zo dan, vanmiddag stonden niet pieter post maar Piergiorgio en zijn maatje Fabio "ik laat graag dingen vallen" Posta voor de deur.
(het waren ook geen italianen maar geirriteerde Peruanen, het mistte alleen een panfluit en een dikke geitentrui)
Ze waren maar een uurtje te laat wat voor italiaanse begrippen prima is. Had ook niet verwacht dat ze het 9-11 timeslot gingen redden.
Het begon al goed toen postmans nr.1 geirriteerd met me was omdat ik geen vorkheftruck had.
Het ding woog namelijk 120 kili en dat kon alleen vanmiddag met de andere vrachtwagen.
Daar dacht ik anders over dus hups hups dat excuus voor een vrachtwagen op de stoep en we gaan tillen.
Fabio had wat moeite met aanwijzingen en besloot met zijn 1.45 meter het volle gewicht te nemen.
Ik zag daar dus in een flits mijn mooie nieuwe aanwinst bijna op de grond kletteren, met veel pijn en moeite stond de pallet soort van op de stoep: "en nu?" vroeg postmans 1.
Ik zei: niente, grazie e arriverdeci! geen haar op mn hoofd dat jij nog aan mijn spullen gaat zitten
al met al ging het goed tot ik de cab 3 treden op had getild het pand in, naar binnen reed en het voor elkaar kreeg mijn teen ergens onder vast te haken.
de foto zal ik jullie besparen maar het deed zeer en bloedde heftig.
anyway, dit is beneden voor de lift (liftje is 60 cm breed en diep) want 6 hoog ga ik niet redden in mn eentje de trap op.
Monitor en de rest omhoog
eindelijk kan ik deze gaan gebruiken
hopelijk krijg ik vanavond alles weer in elkaar, als dat lukt zal ik ook nog even het eindresultaat posten.