Ken
High Score Hunter
- Joined
- Aug 10, 2005
- Messages
- 4,799
- Reaction score
- 0
Rare gasten...
Van de week heb ik weer eens foto’s van Japan bekeken met mijn beste vrienden.
Laptop aangesloten op de beamer en elkaar bij bepaalde foto’s alleen maar met goedkeurende blik aankijken. Een foto van een restaurant vlakbij de Tokyo Dome wordt begeleid met een diepe zucht als we zien wat daar op tafel stond. Het eten in Japan is het beste wat je ooit ergens zult vinden. In een heel jaar ben ik niet één keer teleurgesteld een restaurant uitgelopen. De bediening, het eten zelfs en alles eromheen is altijd tot in de puntjes verzorgd en je hoeft in tegenstelling tot zo’n beetje alle andere Aziatische landen niet te vrezen voor de pleepot de volgende morgen.
Mensen blijven correct en vriendelijk, ondanks het feit dat een tip geven in Japan taboe is. Hoe snel de taxichauffeur zijn bolide ook door de kleine straatjes manoeuvreert, je zult tot op de laatste Yen je wisselgeld terugkrijgen. Een tip geven wordt in Japan gezien als een belediging, het is immers niet meer dan normaal dat de klant koning is en je als werknemer er alles aan doet deze klant een zo prettig mogelijk verblijf in de taxi te laten hebben. Rare gasten hè, die Japanners? Serveersters in de Verenigde Staten en tot op zekere hoogte ook in Nederland doen er alles aan om tips te krijgen. Grote botox glimlach en tieten naar voren is het motto. Of nog erger, ze komen gehurkt bij je tafeltje zitten alsof je elkaar al jaren kent. Hoe kan het toch dat er mensen zijn die zich de hele avond een ongeluk lopen voor jouw biertje, zonder daar extra voor betaald te worden? Het antwoord daarop is natuurlijk vrij simpel, het gaat om mentaliteit. Het woord mentaliteit is in Nederland vervangen door ‘respect’. Om dit respect te krijgen hoef je dus geen juiste mentaliteit meer te hebben, maar je moet gewoon iemand niet direct aan durven te kijken.
Wie in Japan verblijft, weet pas echt hoe verziekt Nederland is. Verziekt op straat, in de politiek, in zijn lafheid, in al zijn mierenneukerigheid en ga zo maar door. Hans Teeuwen wist het in zijn liedje ‘Nederland’ in de ‘dat dan weer wel’ show mooi te verwoorden, ik raad jullie aan dit eens te gaan luisteren. Natuurlijk heeft Japan ook een keerzijde van de medaille. Ik heb er alleen helemaal geen last van gehad. Misschien dat ik nog wel eens van een hele koude kermis terugkom als ik er wel eens mee te maken heb. Mijn algemene indruk van Nederland is in ieder geval dat de overheid er niet meer voor de burger is, maar andersom. Toch kan ik ook wel genieten van Nederland. Een vriendin uit Japan kwam begin januari langs en ik heb voor het eerst de Zaanse Schans gezien. Natuurlijk compleet ingericht voor toeristen, maar het liet me toch eens zien wat Nederland ooit was. Een land rijk op het gebied van cultuur, welvaart en omgang met anderen. Stel dat eens af op hoe ons land er tegenwoordig bij ligt. Gelukkig staat het WK voetbal voor de deur en is alles komende zomer weer helemaal koek en ei. We worden wereldkampioen, Balkenende is een geweldig leider met zijn oranje sjaal tussen de mensen en we zijn nog nooit zo nationalistisch geweest. Rare gasten eigenlijk, die Hollanders.
Van de week heb ik weer eens foto’s van Japan bekeken met mijn beste vrienden.
Laptop aangesloten op de beamer en elkaar bij bepaalde foto’s alleen maar met goedkeurende blik aankijken. Een foto van een restaurant vlakbij de Tokyo Dome wordt begeleid met een diepe zucht als we zien wat daar op tafel stond. Het eten in Japan is het beste wat je ooit ergens zult vinden. In een heel jaar ben ik niet één keer teleurgesteld een restaurant uitgelopen. De bediening, het eten zelfs en alles eromheen is altijd tot in de puntjes verzorgd en je hoeft in tegenstelling tot zo’n beetje alle andere Aziatische landen niet te vrezen voor de pleepot de volgende morgen.
Mensen blijven correct en vriendelijk, ondanks het feit dat een tip geven in Japan taboe is. Hoe snel de taxichauffeur zijn bolide ook door de kleine straatjes manoeuvreert, je zult tot op de laatste Yen je wisselgeld terugkrijgen. Een tip geven wordt in Japan gezien als een belediging, het is immers niet meer dan normaal dat de klant koning is en je als werknemer er alles aan doet deze klant een zo prettig mogelijk verblijf in de taxi te laten hebben. Rare gasten hè, die Japanners? Serveersters in de Verenigde Staten en tot op zekere hoogte ook in Nederland doen er alles aan om tips te krijgen. Grote botox glimlach en tieten naar voren is het motto. Of nog erger, ze komen gehurkt bij je tafeltje zitten alsof je elkaar al jaren kent. Hoe kan het toch dat er mensen zijn die zich de hele avond een ongeluk lopen voor jouw biertje, zonder daar extra voor betaald te worden? Het antwoord daarop is natuurlijk vrij simpel, het gaat om mentaliteit. Het woord mentaliteit is in Nederland vervangen door ‘respect’. Om dit respect te krijgen hoef je dus geen juiste mentaliteit meer te hebben, maar je moet gewoon iemand niet direct aan durven te kijken.
Wie in Japan verblijft, weet pas echt hoe verziekt Nederland is. Verziekt op straat, in de politiek, in zijn lafheid, in al zijn mierenneukerigheid en ga zo maar door. Hans Teeuwen wist het in zijn liedje ‘Nederland’ in de ‘dat dan weer wel’ show mooi te verwoorden, ik raad jullie aan dit eens te gaan luisteren. Natuurlijk heeft Japan ook een keerzijde van de medaille. Ik heb er alleen helemaal geen last van gehad. Misschien dat ik nog wel eens van een hele koude kermis terugkom als ik er wel eens mee te maken heb. Mijn algemene indruk van Nederland is in ieder geval dat de overheid er niet meer voor de burger is, maar andersom. Toch kan ik ook wel genieten van Nederland. Een vriendin uit Japan kwam begin januari langs en ik heb voor het eerst de Zaanse Schans gezien. Natuurlijk compleet ingericht voor toeristen, maar het liet me toch eens zien wat Nederland ooit was. Een land rijk op het gebied van cultuur, welvaart en omgang met anderen. Stel dat eens af op hoe ons land er tegenwoordig bij ligt. Gelukkig staat het WK voetbal voor de deur en is alles komende zomer weer helemaal koek en ei. We worden wereldkampioen, Balkenende is een geweldig leider met zijn oranje sjaal tussen de mensen en we zijn nog nooit zo nationalistisch geweest. Rare gasten eigenlijk, die Hollanders.
, of als een dealer in het casino mij de hele avond goede kaarten heeft gegeven, krijgt hij/zij ook een fooi. Ik krijg op mijn werk ook provisie (fooi, whatever), wanneer ik verkoop.
.